Surowy Miód Spadziowy z "polskiej tajgi" 1200g (nigdy niepodgrzewany) przewodność 1,17

Nawet nie wiedziałem, że w Polsce mamy takie regiony! Puszcza Romincka (widoczna na zdjęciu z portalu mazury24.pl) charakteryzuje się unikalną fauną i florą, przypominającą nieco tajgę.     

700 metrów od granicy tego Parku Krajobrazowego stoją ule pana Artura Dubina. To jest dosłownie kraniec Polski. Dwa kilometry od granicy z obwodem Kaliningradzkim, niewiele więcej od granicy z Litwą (w sumie, znając możliwości pszczół, to przy sprzyjającej pogodzie mogą sobie polecieć na saksy do Rosji i na Litwę, co dałoby nam miód Trojga Narodów :-) no ale nawet jeśli tak by zrobiły, to nie będziemy tego świadomi).    

Ten miód pszczelarz określił jako spadziowy i to potwierdziły badania. Pszczoły najbliżej miały do klonów, lip, leszczyny, grabów, dębów, więc teoretycznie bardziej jest to liściasta spadź. Ponadto w smaku miodu z roku 2023 brak iglastej żywiczności. Jednak przewodność jest wyższa, niż minimum dla iglastych (minimum 0,95 mS, a ten miód ma 1,06 mS).

W roku 2024 nie było spadzi w tych okolicach. Kolejny raz pojawiła się w roku 2025. Po kolorze, smaku i zapachu iglasta spadź, zaś analiza laboratoryjna pokazała przewodność aż 1,17 mS/cm. (Nie jest to jodła, w Puszczy Romnickiej dominują świerk i sosna).

• Jeśli wolisz typowo iglaste jodłowe miody, płynne, wybierz tegoroczny.
• Jeśli wolisz skrystalizowane, mniej żywiczne w smaku spadziowe, wybierz ten sprzed dwóch lat.

Miód rozlany do słoików zaraz po zebraniu (nigdy nie był podgrzewany). Dzieło pszczół z takiego regionu trzeba spróbować! (Zwłaszcza, że wychodzi raz na jakiś czas. W 2024 roku takiego miodu w tej pasiece nie było!).